غزل ديگری از خودم :
تو هم بزن ! زن ِ آتش پرست ، نوبت ِ توست !
زمان ِ آتش و بال و پَر است ، نوبت ِ توست !
بزن به بيست و دو سالَش ، دِ دست دست نكن
زمان گذشت ، ببين ، پَر پَر است ، نوبت ِ توست !
مرور كرد همين جمله را دوباره وَ گفت :
زمان گذشت ... ببين ... پَر پَر است ... نوبت ِ توست ... !
زمان گذشت ؟ مگر چند سال سن دارم ؟
همين نفس ، نفس ِ آخر است ؟ نوبت ِ توست ؟
ميان ِ خاطره هايش عقب عقب برگشت
_ زمين گواه ِ تو بازيگر است ، نوبت ِ توست !
زمين ، چه واژه ي زشتي ، زمين ، چه نامَرد است
زمين ، شبيه تو جادوگر است ، نوبت ِ توست !
هزار و سيصد و شصت و سه دور خورد وَ گفت :
به وقت ِ ما ، ده ِ شهريور است ، نوبت ِ توست !
وَ حرف ، حرف ِ خدا بود ، چون خدا مي گفت :
شب ِ جدايي ِ از مادر است ، نوبت ِ توست !
هزار و سيصد وشصت و سه بار ِ ديگر گفت :
تو هم بزن ! زن ِ آتش پرست ، نوبت ِ توست !
شهريور ۸۴
