به دغدغه های شاعرانه ی دوست عزیزم یاسر نادری  و صبوری اش ، که

چند وقتی ست جا پای مردی بی احساس در سفره ی کوچک عاشقانه اش لکّه انداخته ...

دو تا پرنده ی در جست و جوی هم بودند

دو مرغ عشق که در آرزوی هم بودند

و َ چشم های دو تاشان بدون پلک زدن

شبیه پنجره هایی به سوی هم بودند

برای هم فقط آواز  ِ عشق می خواندند

تمام  ِ همّ و غم و آبروی هم بودند

به غیر " عاشقتم " حرف دیگری نزدند ،

تمام  ِ عمر که در گفت و گوی هم بودند

یکی از آن دو پرنده ، غروب ِ یک جمعه

نگاه کردم ، اخم هاش توی هم بودند

یواشکی به خودش گفت ، صحنه ی نحسی ست :

ـ دو لنگه کفش که آن روز روی هم بودند

نمای آخر این فیلم ، سقف ِ یک ایوان ،

دو تا قفس که فقط رو به روی هم بودند !

                                                                                           اسفند ۸۴