سلام و تشکّر از همه ی دوستان عزیزم ! همیشه با یه غزل یا رباعی  به روز می کردم امّا ...

 تو دنیای اینتر نت و وب لاگ نویسی که هر کسی به نوعی فقط داره سر می زنه که بهش سر بزنن و از نقد و نظر و پیشنهاد و ... خبری نیست ، یه چیزی خیلی عذابم میده و اون هم اینه که خیلی از نظر ها و کامنت ها خسته کننده و تکراری شدن ! خیلی ها میان و مث همیشه یه جمله های تکراری مث (( خیلی قشنگ بود ، لذت بردم ، آفرین ، و مهم تر از همه : به من هم سر بزن )) می ذارن و منتظر می مونن تا بقیّه هم برن و همین کارو بکنن !
واقعا کار کرد وب لاگ ، همه جا همینه ؟ پس نقد چی می شه ؟ راهنمایی ؟ پیشنهاد ؟ و ...

البتّه همین جا هم از همه ی دوستان عزیزم که تا به حال ، به من واقعا کمک کردن و از نظر ها و نقد های قشنگشون برا هر مطلب استفاده کردم تشکّر می کنم . دوستان عزیزی که اسم نمی برم و نظرشون بین نظرها کاملا مشخص می کنه که مطلبو خوندن یا نه ؟ ! و واقعا با نقد و پیشنهاد و ... به من کمک کردن !
ببخشین ! دوست داشتم این درد دل رو با همه دوستام بکنم . امیدوارم حداقل چند نفری بخوننش ! کاش یه کم فکر کنیم ! نه ... ؟ !
سبز باشین !

  فروردین ۸۵                  

یک روز ، خدا به قصّه آورد مرا

آوردم  و  آفرید با درد ، مرا

از قصّه به دست ِ دختری خط خوردم ،

خط خوردم و سنگ ِ روی یخ کرد مرا

                                                                                       فروردین ۸۵